Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zat in de kamer van mijn bestuurder. Tegenover me een man met een kwartaalrapportage voor zijn neus, die me overhoorde over de harde data van mijn school.
“Hoeveel procent van de leerkrachten heeft de Master SEN inmiddels afgerond, Christien?”
“Wat is het exacte ziekteverzuimpercentage van dit kwartaal?”
En de klapper, met een glimlach: “Nu we dat uitstekende inspectierapport binnen hebben, gaan we toch zeker wel voor het predicaat Excellente School?”
De cijfers klopten. De resultaten waren goed. De inspectie was laaiend enthousiast geweest over de kwaliteit van ons onderwijs. En toch, terwijl ik daar zat te antwoorden, begon er vanbinnen iets pijnlijk te knagen.
Snel verder lezen...
De illusie van de spreadsheet
Ik vond het nooit erg om me te verantwoorden. Maar die middag voelde ik irritatie. Waarom moesten we het alléén maar hebben over percentages en vinkjes? Waarom leek het alsof de cijfers op papier belangrijker waren geworden dan het werkgeluk op de vloer?
Wat ik die jaren als directeur wezenlijk belangrijk had gevonden, was simpelweg niet te vatten in een tabel. Ik wilde vertellen over de bezieling in de lerarenkamer. Over de dynamiek in de klassen. Over hoe we als team, met de voeten in de modder, iets prachtigs hadden neergezet. De inspectie had dat gelukkig wél gezien: de kwaliteit van een school meet je niet alleen aan de Cito-scores, maar aan de inzet, de cultuur en het enthousiasme van de leerkrachten.
Ik was apetrots op mijn team. En stiekem ook op mezelf. Maar in die vergaderkamer voelde ik de kilte van een systeem dat gedreven werd door controle en prestatiedruk, in plaats van door vertrouwen en verbinding.
De sprong
Die avond reed ik naar huis met een onrustig gevoel in mijn borst. Niet van twijfel — van helderheid. Ik wist: als ik blijf meedraaien in dit systeem, raak ik langzaam mijn eigen bron kwijt. Niet vandaag, niet morgen. Maar sluipenderwijs.
Ik was nog niet thuis of het besluit stond vast.
Ik nam ontslag en richtte mijn eigen coachingspraktijk op. Geen grote sprong in het duister, maar een stap vanuit vertrouwen. Vertrouwen dat mijn ervaring er toe deed. Dat leiders meer nodig hadden dan een kader vol competenties en een functioneringsgesprek per jaar.
Wat ik wilde bieden, was eenvoudig: ruimte om te onderzoeken wie jij bent als leider, los van de druk van bovenaf.
Van hectiek naar helderheid:
hoe ik midden in de drukte mijn focus bewaar
De methode die mij helpt om te leiden vanuit innerlijke rust en fysiek vertrouwen, juist wanneer de druk hoog is
Wil je zelf ervaren hoe deze vloeiende bewegingen je direct uit de hectiek van de dag halen? Ik volg zelf deze online training. Het is een beweeglijke, toegankelijke vorm van mindfulness die je helpt om via je lichaam de rust te vinden die je als leider nodig hebt om helder te blijven denken.
Je hebt er geen speciale conditie of ervaring voor nodig — alleen de bereidheid om even te vertragen.
Waarom ik nu schrijf
Inmiddels ben ik met pensioen. De hectiek van de kwartaalrapportages ligt achter me, en eerlijk gezegd: ik heb er geen seconde spijt van. Maar de passie voor zinvol leiderschap — in het onderwijs én in het bedrijfsleven — is groter dan ooit. Want de druk die ik destijds voelde, is in 2026 alleen maar zwaarder geworden. De targets staan hoger, de vergaderkalenders zijn voller en de verwachtingen rondom leiderschap zijn soms ronduit onmenselijk.
Daarom ben ik dit platform gestart. Niet om nog een methode te verkopen of een nieuwe theorie te presenteren. Maar om te schrijven. Om te delen wat ik in de praktijk heb geleerd, en wat ik van binnenuit heb gevoeld.
Echt leiderschap begint niet bij de cijfers van je bestuurder of de targets van je aandeelhouders. Het begint bij jouw innerlijke staat. Bij de vraag: wie wil ik zijn, op de momenten dat het er écht toe doet?
Als jij als leider leert varen op je eigen kompas — keuzes durft te maken vanuit vertrouwen, de menselijke maat durft te bewaken — dan ontstaat er iets. Geen perfecte organisatie. Wel een levende.
Ik nodig je uit om hier mee te lezen. Te reflecteren. En te ontdekken wat jóúw eigen bron van inspiratie is.
Want een gelukkige leider bouwt geen perfect bedrijf — maar wel een plek waar mensen willen zijn.
